We zijn weer terug van vakantie!

Een vakantie vol mieren, wespen, en andere insecten die ik nog nooit had gezien. Een vakantie met een middagtemperatuur die ons geregeld ertoe dwong om pas ná zessen naar het zwembad te gaan. Maar ook een vakantie vol oh’s en ah’s, een adembenemende natuur, schitterende kastelen en natuurlijk indrukwekkende prehistorische plaatsen.

Ook onze eerste vakantie waarop we vertrouwden op een navigatiesysteem. Gelukkig hadden we ons gezond verstand niet thuisgelaten, want de vriendelijke mannenstem wilde ons het centrum van Antwerpen insturen! We waren natuurlijk niet gek, dus we reden gewoon door. Het kleine schermpje kwam er toen ook snel achter dat wij niet gek waren, en verder hebben we op de heenweg dan ook geen rare aanwijzingen gekregen.

Dat was tijdens de tripjes wel anders. We hebben weggetjes bereden, waarvan we dachten dat ze zo slecht niet meer bestonden, door gehuchtjes die niet groter waren dan 3 boerderijen en een kudde koeien. En dat terwijl we zeker wisten dat er een grotere (lees: beter begaanbare) weg naar onze bestemming moest zijn. De navigatie was het daar niet mee eens en vond de ons toegesproken route de snelste en kortste route naar ons dagje uit. Ik lig er nog steeds mee overhoop.

De camping was prachtig (het sanitair helaas iets minder), we stonden op een heerlijke plaats in een boomgaard. Vóór we daar stonden probeerde de eigenaar ons wel eerst op de plek neer te zetten die hij niet kwijt raakte. Aan ons dus ook niet. Die plek was net groot genoeg voor onze tent (toch zo’n 8 meter breed), en we hadden amper ruimte om de tafel en de stoelen neer te zetten. En dan heb ik het nog niet eens over de auto. Die zou op het pad onder de tent moeten komen te staan. Jacco zag al allerlei beelden op zijn netvlies van schades door fietsen, campers en wat al niet meer. Hij gaf aan dat wij deze plek niet wilden, maar dat we wel op het grote veld wilden staan. Daar stond één caravan, en er was plek genoeg voor meerdere. De beheerder had veel bedenktijd op de receptie nodig, maar uiteindelijk mochten we er toch gaan staan. Een heerlijke plek in de schaduw van een paar grote walnotenbomen. We werden de buren van een gezinnetje uit Axel, met 2 kinderen van 6 en 4 jaar. De jongens sloten meteen vriendschap met Meaghan en Colin, en binnen een kwartier waren ze met z’n viertjes naar de speeltuin.

De tent opzetten gaat met het jaar sneller: nu stond hij goed en wel binnen het uur op. In Nederland had ik een grote pan macaroni klaargemaakt, en dat ging er prima in na zo’n dag in de auto zitten! Ook in de tent slapen is geen probleem; alhoewel Wouter de eerste nacht compleet de weg kwijt was, heeft hij de rest van de vakantie redelijk goed geslapen. Maar ja, dat gladde dekbed op dat luchtbed he, dan rol je er wel eens af... Wel eens?! Per nacht moest ik hem er gemiddeld 6 keer op terugleggen! Thom daarentegen had daar geen problemen mee, hij ligt nu eenmaal een stuk stiller dan Wout.

Bij de miniclub hadden de mannen het goed naar hun zin. Met hun Nederlandse en een Franse begeleidster hadden ze (naar mijn idee het fijne) idee dat ze toch een beetje “school” hadden. Want reken maar dat ze dat misten! Het hoogtepunt van de miniclub was de miniplaybackshow waaraan de hele club meedeed. Met hun zelfgemaakte oren zongen ze vol overgave “Lief klein konijntje.” En ze wonnen de tweede prijs. Wat waren ze blij met hun ijsje! Toen we dinsdag begonnen met afbreken waren vonden de jongens het ook helemaal niet erg om de ochtend bij Nienke door te brengen. Zo hadden Jacco en ik de ruimte om de binnententen op te ruimen en tassen in te pakken.Want als de jongens in de tent zaten, lag de hele vloer bezaaid met Lego of Knex! En ze bouwden de mooiste dingen. Thom heeft bijna het hele Knex ideeënboek gebouwd, complete kermisattracties en wat al niet meer. Ook Wouter begint steeds meer te bouwen, was het aan het begin van de vakantie nog één lange Knex-stengel die werd gebouwd, naarmate de vakantie langer duurde, werden het steeds vaker kleine bouwwerkjes…

Tijdens de vakantie hebben we natuurlijk ook GROTE bouwwerkjes bekeken. We hebben 2 kastelen bezocht,  Chateau Castelnaud en Chateau Commarque.

Twee totaal verschillende kastelen, en dat was erg leuk. Castelnaud was helemaal ingericht met kanonnen, slingerwerktuigen en harnassen. Er werd gevochten, er was een kruidentuin, kortom: een goed plaatje hoe een kasteel er lang geleden uit moet hebben gezien.Toen wij er waren, brak er helaas een flink onweer los, waardoor we het buitengebeuren hebben moeten laten varen. Maar het mooiste en indrukwekkendste hebben we naar ons idee toch wel gezien.

Commarque daarentegen was een kasteel wat op het moment nog wordt uitgegraven. Het wordt ook wel “het vergeten kasteel” genoemd. En dat is ook wel te begrijpen, want je ziet het kasteel vanaf de parkeerplaats nog niet eens liggen. Alleen als je op Cap Blanc aan de overkant staat (waar mooie prehistorische tekeningen te zien zijn) of op het kasteel dat aan de andere kant van de vallei staat, kun je het kasteel zien. Het is een heel bijzonder kasteel, met een adembenemend uitzicht vanaf de bovenste toren (en we zijn er alle vier op geweest! Zelfs Jacco met zijn hoogtevrees!) Ze waren op meerdere plekken nog bezig met opgravingen, en van een aantal delen was nog niet duidelijk wat het precies was. En dat maakte het heel bijzonder!

De grotten (die je hier bijna letterlijk op elke straathoek kon vinden) die we hebben bezocht waren ook erg bijzonder. Als je in de Dordogne bent, mag een bezoek aan de grotten van Lascaux eigenlijk niet ontbreken. De grotten die je bezoekt zijn niet de originele, maar wel een exacte kopie van de grotten die destijds zijn ontdekt. En al weet je dat het een kopie is, toch maken de wandschilderingen enorm veel indruk. Wat me altijd nog het meest boeit is de manier waarop grotten ontdekt worden: zo werd Lascaux ontdekt omdat een hond vast kwam te zitten in een gat, en daarachter bleek dus een heel gangenstelsel te zitten: de grotten van Lascaux waren binnen no-time wereldnieuws.

Van een heel ander type waren de Grottes Grand Roc, waar de schoonheid vooral zat in de stalagmieten en stalactieten, en allerlei prachtige vormen die daar door de miljoenen jaren heen waren gevormd. Van beide grotten waren we alle vier flink onder de indruk.

Nog zo’n bijzondere grot was La Roque Saint Christophe. Een prehistorisch stadje, waarvan nu nog maar een paar dingen zichtbaar waren. Die werden verduidelijkt door afbeeldingen, en een maquette liet zien hoe het dorp er vroeger uit zag. En dat was erg indrukwekkend! Er stonden nog een aantal werktuigen, zodat je kon zien hoe ze vroeger stenen omhoog sjorden. Op de plek waar destijds een kerk was gevestigd, zag je de kruisen die in de rotsen waren uitgehakt. De jongens vonden vooral het laatste stuk mooi; via een tunnel kwamen we in een wapenkamer, waar de meest gevaarlijke speren stonden. Dat vonden ze prachtig!

Op 10 kilometer van onze camping lag het plaatsje Sarlat. Het was een plaatsje vol middeleeuwse gebouwen, en het ademde een heel bijzondere sfeer. We zijn er 2 keer geweest, en de tweede keer was er een kunstmarkt, waardoor er heel veel straatartiesten in het dorpje te vinden waren. Dat maakte het toch weer iets specialer. In elk geval bleef je er foto’s schieten en film draaien!

Een bijzonder “dorpje” was het openluchtmuseum Le Bugue, wat best wel een eindje rijden, maar zeker de moeite waard was. Ze hadden bij de opzet goed aan de kinderen gedacht, want er stonden enorm veel ouderwetse speeltoestellen en kermisattracties. De jongens hadden er de tijd van hun leven. En na het bezoek zijn we eerst op z’n Frans gaan picknicken: deken op de grond op de parkeerplaats, water, ijsthee en een kraakverse brioche erbij... en genieten maar! Het was voor de jongens hun eerste “echte” picknick, en ze vonden het fantastisch! Het maakte de reis terug naar de camping een stuk makkelijker met een vol maagje...

Onze boodschappen deden we bij de Hyperchampion, aan de weg naar Sarlat. Je was toch 15 minuten onderweg om er te komen, dan ga je je supermarktje aan de overkant van de straat toch weer erg waarderen…

Meestal gingen we met z’n allen, en dat resulteerde vrijwel altijd in meerdere loopjes langs het speelgoed (en maar proberen ons zover te krijgen dat we iets voor ze zouden kopen, hahaha!). We probeerden altijd voor een paar dagen boodschappen mee te nemen, maar toch moesten we uitkijken want de koelbox is niet zo groot! Het kwam erop neer dat we eens in de twee dagen boodschappen gingen doen. Wat we veel kochten was water (6 flessen van 1,5 liter voor €0,65. Dat zijn nog eens prijzen!) en ijsthee.

’s Morgens konden we stokbrood kopen in het campingwinkeltje. Ook Thom en Wouter hebben geregeld stokbrood gehaald, en dan moesten er natuurlijk ook chocoladebroodjes mee! Ze kregen een briefje van me mee, en dat ging altijd goed. De eerste keer van de mannen heb ik natuurlijk op video vastgelegd. Het is toch een hele mijlpaal!

Wouter vond het zo leuk dat hij bijna elke morgen stokbrood ging halen, en natuurlijk gingen de winkeldames hem herkennen. Dat resulteerde in snoepjes die hij meekreeg, en een voorkeursbehandeling bij lange rijen (“dit jongetje eerst!”).

IJsjes zijn in Frankrijk flink aan de prijs. De jongens wilden natuurlijk niet het simpelste ijsje, en dat betekende dat je regelmatig €10,- kwijt was voor 4 ijsjes. Een paar keer hebben we dan ook bij de Hyperchampion Magnums meegenomen (4 voor €3,89), en dat scheelde toch een slok op een borrel! Wel gelijk opeten natuurlijk!

Op de camping zijn we ook een keer uit eten gegaan. En dat beviel prima! Jacco had een heerlijke salade vooraf (dat kon net zo goed doorgaan voor een maaltijdsalade, maar dat terzijde), met uitgebakken spekjes, blokjes cheddarkaas, tomaat, ei, een heerlijke dressing… en toen kwamen de mosselen op z’n Provençaals met friet nog! Na zijn ijscoupe (ook niet de kleinste) en de cappuccino kon hij geen pap meer zeggen. Hij eindigde op bed om 20.30 uur (tot hilariteit van de jongens nog eerder dan zij!) en liet mij zitten met de vaat en de was…

We hebben op de camping ook meerdere malen ook pizza en patatjes (en zelfs frikadellen! En kroketten!) gehaald, en ook dat smaakte allemaal prima. De pizza’s werden gemaakt waar je bijstond, verser kon dus niet!

De dichtstbijzijnde MacDonald’s was zeker een uur rijden, dus die hebben we de hele vakantie links laten liggen. De jongens hebben we er ook niet over gehoord. Die hebben we één keer uitgelegd dat die veel te ver weg lag, en dat accepteerden ze meteen. Ook andere fastfood ketens hebben we in de wijde omgeving niet kunnen ontdekken, alhoewel ik aan de andere kant van Sarlat één of andere vage tent heb zien liggen die mensen probeerde te lokken met een gele M. Het was echter meteen duidelijk dat het hier niet ging om “de echte”, zelfs de jongens hadden het door, hahaha!

Tijdens deze vakantie zijn we ook voor de eerste keer met z’n vieren gaan kanoën. Wat was dat verschrikkelijk leuk! Ook de jongens vonden het geweldig! Het was die dag erg heet, en op het water had je toch flink wat verkoeling. We hebben de rivier de Dordogne 12 kilometer lang gevolgd vanaf Le Roque Gageac. Onderweg hebben we enorm veel vissen zien zwemmen, een paar kleine stroomversnellinkjes meegemaakt en maar één keer vastgezeten! Dat valt toch wel mee? Het is erg bijzonder om de wereld te zien vanaf het water, vooral al die oude dorpjes en kastelen. Tussendoor hebben we nog even gerust, en toen konden de jongens even in het water spelen. Op ons eindpunt moesten we nog even wachten tot de bus kwam om ons terug te brengen. Die tijd gebruikten Thom en Wouter om fossielen te zoeken in het water. Uiteindelijk hadden ze flink wat stenen verzameld waarvan zij vonden dat het dinosauruspoten of afdrukken waren.

Natuurlijk moest er ook deze vakantie iets aan de dino-mania gedaan worden, dus we hebben een bezoek gebracht aan Prehistologia. We moesten er een departement verder voor, maar ja, alles voor de kinderen he... In dit park stonden een groot aantal dino’s op “ware grootte”, en ook werd er aandacht besteed aan de evolutie van de mens. En dat vonden de jongens misschien nog wel mooier dan de dino’s. In het winkeltje natuurlijk even proberen of er nog een dinootje los te peuteren was van Jacco of mij... helaas hebben we al 2 kratten vol dino’s thuis staan, dus die twee pasten er echt niet meer bij!

Er waren tijdens onze vakantie nog een paar hoogtepunten: de WK-finale tussen Frankrijk en Italie, waarvoor we onze tent niet uithoefden, want we konden alles horen wat er gebeurde! We hadden de wereldontvanger aanstaan, en vanuit de kantine hoorden we precies hoe de wedstrijd ervoor stond. De kopstoot van Zidane, de penalty’s... wat waren de Fransen stil na afloop...

Ook 14 Juilliet viel in onze vakantie. Op de camping werd onder andere vuurwerk afgestoken, en zowel Thom (bij de visvijver) als Wouter (in zijn pyjama, op mijn nek) hebben dit kunnen zien. Spectaculair bleek nog de boomstam te zijn die vlam vatte tijdens dit karwei, zo zie je maar: je bent een rund, als je met vuurwerk stunt! Ook in de zomer!

Tijdens ons laatste weekend werd het dorpsfeest van Saint Crepin gevierd. Wat een feest... We stonden aan het voetbalveld waarop het feest werd gehouden, en dat was tot een uur of elf nog wel leuk. Veel mensen, een redelijk bandje die leuke muziek maakte (en vooral niet te veel zong), maar na elven werd de zanger van de band dronken (ik vraag me eigenlijk af of het wel de zanger was...) en die kreeg helemaal de smaak te pakken. Om half een stond hij nog “Ruck around ze cluck” te zingen (...) en toen hij tegen tweeen zijn laatste liedje zong had ik je met beste wil van de wereld niet kunnen zeggen welk nummer dat nou was. Maar ja. Het dorp had zijn feest. Gehad. Gelukkig. Slapen.

De laatste week liep de temperatuur hoger en hoger op. Sowieso zijn we tijdens deze vakantie niet voor vieren naar het zwembad gegaan, maar als het echt heel warm was, gingen we zelfs pas na zessen. Via de wereldomroep hoorden we dat er slecht weer op komst was, en na goed overleg besloten we om op woensdag te vertrekken in plaats van op donderdag. Zo wisten we zeker dat we de tent droog thuis zouden krijgen. Aangezien Meaghan en Colin ook al vertrokken waren, hadden de jongens er ook niet zo’n probleem mee. Dus woensdagochtend was het om 6.30 uur tijd om op te staan. Om 10.30 uur reden we weg, uitgezwaaid door onze overbuurtjes, een lief gezin uit Hellevoetsluis. De jongens vonden het prachtig!

De terugreis duurde door onze eigen stommiteit wel een uur langer (een afslag verder en we hadden op de goede richting van de tolweg gezeten, nu moesten we een uur lang over een b-weg achter vrachtwagens tuffen...), maar toen we eenmaal op de tolweg zaten ging het goed. De temperatuur zagen we steeds verder oplopen, tot een schrikbarende 42,5 graad rond Parijs. De auto zijn we bijna niet uitgeweest, alleen maar voor een plas of een tankbeurt. Want het was gewoon onmenselijk!

Om 23.00 uur waren we thuis, en konden we allemaal ons eigen bedje instappen. Het was een heerlijke vakantie, we hebben lekker veel ondernomen en enorm genoten!